یکسال دیگر هم به سالهای خاکستری عمرم افزوده شد اما نمی توانم باور کنم امروز تولد "من" باشد...چون در روز هزاران بار می میرم و می پوسم و تجزیه میشوم..تصویری که خودم را به خاک می سپارم دائما در خاطرم تداعی میشود!!!درست باهمین دستها و انگشتان بلند حساس خودم گلوی خود را می فشارم و صورتم ورم میکند و می میرم و با همین پنجه های بی حالم زمین را میکنم و گوری به عمق بی نهایت حفر میکنم و باز هم با همین دستها خودم را به ته این چاله هل میدهم و با همین دستها به روی خودم خاک می پاشم و بعد همین دستها را به آسمان بلند می کنم و برای خودم فاتحه میخوانم و در پایان می گویم خدا مرا بیامرزد و بعد پیام تسلیتی برای خودم می فرستم و بعد بر خودم زار می زنم و می گریم و می گریم و می گریم....

پ ن۱:من یکسال بزرگتر شدم اما گویی زخمهای چرکی درد و رنج در وجودم هزاران سال بالغ تر شده اند.

پ ن۲:هنوز سر حرف خودم هستم "تولدم را به من تسلیت بگوئید"

که من بیزارم از دیدن این خونبار ناهنجار

تفنگ دست تو یعنی زبان آهن و آتش

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن

ندارم جز زبان دل ـ دلی لبریز مهر تو

تو ای با دوستی دشمن

                                                                                                                        "فروغ فرخزاد"

                   دراز میکشم

                                     و دستم را زیر سرم می گذارم

                                                          بجای بالشی که هرگز....

گردا گرد سرم می گردند

فلسفه

حکمت

خدا

من

تو

وشیطان

            که می خرد گاهی همه ی اینها را در پلکی

وقت زاییدن یک شعر است!!!

                              ذهنم آبستن درد فجیعی ست.....

بگذار تا بنوشمت ای جام پر شراب

بیمار خنده های توام بیشتر بخند

خورشید تابناک منی بیشتر بتاب!

                                                                             صادق هدایت/ بوف کور

خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتــاب

ترانه سرا: فریدون مشیری
خواننده: داریوش اقبالی                     
آهنگ و تنظیم: اسفندیار منفردزاده 

?loOkiNg FoR 

                                        که سالها به اجبار خواهیم خفت!!!

                                                                                         "دکتر علی شریعتی"

پ ن ۱: این روزها GaMe OvEr شدم...

پ ن ۲: آه...

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و می تراشد. این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند. و اگرکسی بگوید یا بنویسد مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک وتمسخرآمیزی تلقی بکنند. زیرا بشر هنوز چاره و داروئی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به واسطه شراب و خواب مصنوعی به وسیله افیون و مواد مخدره است. ولی افسوس که تاثیر این گونه داروها موقت است و به جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید. 

پ ن۳: آه....                                                                                        

                          در فصل پائیز فصل نا امیدی و کوچ

                                                        فصل ریختن و له شدن

                                                                                 فصل مرگ...

در شبی تاریک و بارانی...

نمی دانم چه میکردم

ولی سخت می گریستم

اما نه از سر گرسنگی

یا از خجالت این که پرستاران مرا برهنه می دیدند!!!

برای این گریه میکردم که نمی خواستم بیایم

اما از همان روز نخست طعم استبداد را چشیدم

آری خداوند مرا آفرید

                   اما به زور!!!

                             من هیچ اختیاری نداشتم...

                                                دوستان خوبم تولدم را تسلیت بگوئید!!!